Na een pittige werkweek (flink wat afspraken, coachsessies en een pilot voor een nieuw programma) gaat deze ochtend de wekker om 06:30. Ik schik wakker en heb eigenlijk niet gelijk door waarom ik de wekker zo vroeg gezet heb. Oh ja, een ochtenddienst in het Hospice, waar ik al een aantal maanden vrijwilligerswerk doe als gastvrouw. Ik hijs me uit bed, kleed me aan, eet een boterham en vertrek naar Bergen op Zoom.

De verpleegkundige, de zorgvrijwilliger en ikzelf drinken een bak koffie en we doen de overdracht. Er liggen nog veel mensen te slapen dus we kunnen rustig aan beginnen. Soms heb je van die ontmoetingen die je nooit meer zult vergeten en vandaag was er weer zo’n magisch moment.

Ik liep een appartement binnen en daar zat mevrouw, parmantig als ze nog was, in haar nachthemd met de haartjes nog door de war. Ze zat om een praatje verlegen en ik nam de tijd. We spraken kort over een heftige gebeurtenis in haar leven en ze vertelde mij dat ze er bijna niet meer was geweest. “Nou, dan heb je echt een prachtig engeltje op je schouder gehad die dag”; zei ik om haar verhaal kracht bij te zetten. Ze was er nog steeds vol van. Ik vroeg haar wat ze graag wilde eten en maakte haar ontbijtje. Een uur later werd ik door haar opgepiept. Weer liep ik haar appartement binnen en ze vroeg mij naast haar te komen zitten. “Vertel eens wat meer over jouw engel”, vroeg ze mij. Blijkbaar had ons gesprek van die ochtend haar niet losgelaten.

Zo zaten we binnen een paar minuten in een prachtig gesprek over liefde, geloof, hoop, familie, kinderen, afscheid nemen, verdriet, blijdschap en engelen. Alles kwam voorbij en het was prachtig voor ons beide. Ze frummelde wat in een plastic tasje en toen kreeg ik het mooiste gebaar wat ik ooit gekregen heb. Ze had een engel gehaakt (eigenlijk was ze bedoeld voor iemand anders) maar zij vond dat ik haar moest krijgen. Ik moest ze zelf nog even in elkaar zetten want dat kon ze niet meer met haar zieke vingers. Ze verontschuldigde zich nog dat ze hem niet netjes had ingepakt maar dat moest ik er maar bijdenken. Jij bent voor mij een levende engel en ze is voor jou.

Hoe mooi kan een korte ontmoeting tussen twee mensen toch zijn. De een zo ziek en bezig met de laatste fase van haar leven en de ander nog in volle bloei. Maar allebei levende zielen en voor een paar minuten zo intens verbonden met elkaar. Ik geniet nog na, ben dankbaar en treur nu al een beetje om die mooie engel die binnen niet al te lange tijd deze wereld gaat verlaten.

Vicky

Pin It on Pinterest

Share This