Jij: “Mam, opa houdt me altijd zo stevig vast” Mam: “Dat doet hij omdat hij je zo lief vindt” Jij: “Maar mama, ik vind het helemaal niet fijn” Mam: “Niet zo flauw hoor, hij bedoelt er niets mee” Mam: “Je broer zegt dat jij die vaas hebt omgestoten, klopt dat?” Jij: “Nee Mam, dat heb ik echt niet gedaan” Mam: “Denk eens heel goed na want jij maakt hier in huis altijd alles kapot” Jij: “Nee mam, echt niet” Herkennen jullie deze scenario’s van vroeger? Denk eens terug naar je eigen jeugd.                                                                      Momenten waarin je niet geloofd werd door je ouders.                                                                                                                      Onbewust maken dit soort momenten een grote impact op jou als kind.                                                                                        Als je je mondje bij had dan wist je je er wellicht wel uit te praten, maar ik was als kind niet zo mondig.                                  Het zorgde voor mij voor verwarring en een gevoel van onveiligheid. Mijn wereld voelde daardoor onveilig. Ik werd hierdoor teruggeworpen op mijzelf omdat ik niet bij mijn ouders terecht kon.                                                                Zij geloofde mij immers toch niet. Ik besloot daarom om in dit soort situaties maar mijn mond te houden,                            mij te schikken in het lot. De wereld voelde ineens een stuk onveiliger omdat ik die bescherming miste. Wat doet dit nu eigenlijk met je? Wat doet dat als je als kind zo vaak niet geloofd werd.                                                            Als je je kwetsbaar opstelde en het werd afgedaan als fantasieverhaal of leugen? Het werpt je als kind terug op jezelf. “Als mijn eigen papa of mama mij niet geloven, wie dan wel”.                                          Het heeft bij mij altijd gezorgd voor een gevoel van eenzaamheid en bovenal dat ik het vertrouwen in mijzelf verloor.        Ik voelde elke keer de afwijzing wanneer dit soort dingen gebeurde. En ik wilde er zo graag bijhoren.                                      Ik gaf mijn ouders dus vaak gelijk (ondanks het feit dat ik wist dat het niet zo was) omdat de pijn van                               afwijzing van hun liefde groter was dan het vertrouwen in mijzelf verliezen. Ik heb tijdens mijn persoonlijke ontwikkeling gemerkt dat dit een belangrijk issue was wat ik moest aanpakken.                Weer vertrouwen krijgen in mijzelf. Toen ik ouder werd had ik een sterke overtuiging dat ik niet op mijzelf kon en mocht vertrouwen.                                            Dat mijn eigen waarnemingen en waarheden waarschijnlijk toch niet waar waren.                                                                          Dat ik niet terug kon vallen op mijn innerlijke kompas, mijn intuïtie omdat ie waarschijnlijk toch niet het juiste zeiden. Ik staarde blind op de meningen van anderen en liet ook vaak mijn pad bepalen door anderen.                                  Gewoonweg omdat mij was afgeleerd om het zelf te doen. Ik geloofde zelfs niet dat iemand werkelijk van me hield als hij dat tegen me zei. Door aan mijzelf te gaan werken ging ik steeds meer mijn eigen waarheid voelen, uitspreken en zien.                                      Ik durfde steeds meer te gaan staan voor mijn mening en mijn missie.                                                                                            Ik ging steeds meer uitspreken wat ik zelf vond en voelde. In het begin nog met heel veel kracht, boosheid en overtuiging omdat ik moest bewijzen dat het niet zo was.                      Nu gelukkig met minder heftigheid. Herken je je hierin? Dat je je weer volledig vrij in jezelf mag gaan voelen en je waarheid durft te spreken! Ben benieuwd naar jullie verhalen? Liefs,   Vicky

Pin It on Pinterest

Share This